ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿ: ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಬೋಧನೆಗಳ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ

ಲೇಖಕರು: ಮುಹಮ್ಮದ್ ರಝೀಯುಲ್‌ ಇಸ್ಲಾಮ್‌ ನದ್ವಿ, ಇಸ್ಲಾಮೀ ಚಿಂತಕರು ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧಕರು

ಪ್ರಸ್ತುತ ವಿಶ್ವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿ ಚರ್ಚೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ಜಗತ್ತಿನ ನಾನಾ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿರುವ ಯುದ್ಧದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಆಯಾ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಬೀರುತ್ತಿವೆ. ಈ ಯುದ್ಧವು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ದೇಶಗಳ ನಡುವೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಇದರ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಕಂಡುಬರುತ್ತಿವೆ.

ಇತ್ತೀಚಿನ ಘಟನೆಗಳ ಒಂದು ಗಮನಾರ್ಹ ಉದಾಹರಣೆಯೆಂದರೆ, ಯುಎಸ್ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್ ಜಂಟಿಯಾಗಿ ಇರಾನ್ ಮೇಲೆ ನಡೆಸಿದ ಹಠಾತ್ ದಾಳಿ. ಔಪಚಾರಿಕ ಮಾತುಕತೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಸಭೆಯ ದಿನಾಂಕಗಳನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಈ ದಾಳಿಯನ್ನು ನಡೆಸಲಾಯಿತು. ಈ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮತ್ತು ವಂಚನೆಯ ದಾಳಿಯು ಇರಾನ್‌ನ ಉನ್ನತ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು ಮತ್ತು ಹಲವಾರು ನಗರಗಳ ಮೇಲೆ ಭಾರಿ ಬಾಂಬ್ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ, ಈ ಪ್ರದೇಶವು ನಿರಂತರ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಯಲ್ಲಿದೆ ಮತ್ತು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಮಾತುಕತೆಗಳ ವರದಿಗಳು ಬಂದರೂ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತೆ ಹದಗೆಡುತ್ತದೆ.

ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ವಿವಿಧ ವಲಯಗಳಿಂದ ಸಂಘರ್ಷಾತ್ಮಕ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಿವೆ. ಬಹಿರಂಗ ಆಕ್ರಮಣದ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಕೆಲವು ಜನರು ತುಳಿತಕ್ಕೊಳಗಾದವರನ್ನು ದೂಷಿಸಿದರೆ, ಕೆಲವರು ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಇಸ್ಲಾಮ್‌ ವಿರುದ್ಧದ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಸ್ಲಾಮ್‌ (ದೇವರು ಕ್ಷಮಿಸಲಿ) ಯುದ್ಧಪ್ರಿಯ ಧರ್ಮ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಲು ಕೆಲವು ಶಕ್ತಿಗಳು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿವೆ. ಇಂತಹ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ, ನಾವು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಕಾಮೆಂಟ್‌ಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಮೂಲಭೂತ ಬೋಧನೆಗಳನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ. ಈ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಈ ಲೇಖನವು ಕುರ್‌ಆನ್‌ ಮತ್ತು ಹದೀಸ್‌ನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ತಾತ್ವಿಕ ಮತ್ತು ಸಮತೋಲಿತ ನೋಟವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಮೂಲಭೂತ ಮನಸ್ಥಿತಿ: ಶಾಂತಿ, ಅರಾಜಕತೆಯಲ್ಲ

ನಾವು ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಮೂಲಭೂತ ಬೋಧನೆಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರೆ, ಇಸ್ಲಾಮಿನ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವು ಶಾಂತಿ, ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಸುಧಾರಣೆಯ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅದು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಅಶಾಂತಿಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಖಂಡಿಸುತ್ತದೆ. ಪವಿತ್ರ ಕುರ್‌ಆನ್‌ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಹರಡದಂತೆ ಮತ್ತು ಸುಧಾರಣೆ ಹಾಗೂ ಒಳಿತಿನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಜನರಿಗೆ ಪದೇ ಪದೇ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದೆ. ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಅಲ್ಲಾಹನು ಪವಿತ್ರ ಕುರ್‌ಆನಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸುಧಾರಣೆಯಾಗಿರುವಾಗ ಕ್ಷೋಭೆಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡಬೇಡಿರಿ.”(ಅಲ್-ಅರಾಫ್: 56)

ಈ ವಚನವು ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಅಲ್ಲಾಹನು ಜಗತ್ತನ್ನು ಸಮತೋಲಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರತೆಯು ಮೂಲಭೂತ ತತ್ವಗಳಾಗಿವೆ ಎಂಬ ಅಂಶವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಮಾನವರಿಗೆ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಅದನ್ನು ಕದಡುವುದಕ್ಕಲ್ಲ. ಅವನು ಮುಂದುವರಿದು ಹೇಳಿದನು: “ಭಯ ಹಾಗೂ ಭರವಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಾಹನನ್ನೆ ಕೂಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿರಿ. ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ, ಅಲ್ಲಾಹನ ಕೃಪೆಯು ಸಜ್ಜನರ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದೆ.” (ಅಲ್-ಅರಾಫ್: 56) 

ಈ ಸೂಕ್ತವು ನೈಜ ಶಾಂತಿಯು ಅಲ್ಲಾಹನೊಂದಿಗಿನ ಸಂಬಂಧ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಸುಧಾರಣೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಕಿಡಿಗೇಡಿತನ ಹರಡುವವರ ಖಂಡನೆ

ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಕಿಡಿಗೇಡಿತನವನ್ನು ಹರಡುವವರನ್ನು ಪವಿತ್ರ ಕುರ್‌ಆನ್‌ ಖಂಡಿಸುತ್ತದೆ. ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಅಲ್ಲಾಹನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಅಂತಹವನಿಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಪ್ರಾಪ್ತವಾದಾಗ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅವನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳೆಲ್ಲ ಕ್ಷೋಭೆಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡಲಿಕ್ಕೂ, ಹೊಲ-ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಲಿಕ್ಕೂ, ಮಾನವ ವಂಶವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲಿಕ್ಕೂ ಆಗಿರುತ್ತವೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ (ಅವನು ಸಾಕ್ಷ್ಯವಿರಿಸುತ್ತಿರುವ) ಅಲ್ಲಾಹ್ ಕ್ಷೋಭೆಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಮಾತ್ರಕ್ಕೂ ಮೆಚ್ಚುವುದಿಲ್ಲ.” (ಅಲ್-ಬಕರಃ: 205) 

“(ಅವನು ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸಿದನೆಂಬುದನ್ನು ನೀವು ನೋಡಲಿಲ್ಲವೇ?). ಇವರು ಜಗತ್ತಿನ ನಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ರೋಹವೆಸಗಿದವರಾಗಿದ್ದರು- ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಕ್ಷೋಭೆ ಹರಡಿದ್ದರು. ಕೊನೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಭು ಅವರ ಮೇಲೆ ಯಾತನೆಯ ಕೊರಡೆಯನ್ನು ಬಾರಿಸಿಬಿಟ್ಟನು.” (ಫಜ್ರ್: 11-13) 

ಪ್ರವಾದಿಗಳ (ಅವರ ಮೇಲೆ ಶಾಂತಿ ಇರಲಿ) ಕರೆಯ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಅವರು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಿಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸದಂತೆ ಜನರನ್ನು ತಡೆದರು:

“ಅಲ್ಲಾಹನನ್ನು ಭಯಪಡಿರಿ ಮತ್ತು ನನ್ನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿರಿ. ಆ ಅತಿರೇಕಿಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಡಿರಿ. ಅವರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಯಾವ ಸುಧಾರಣಾ ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.” (ಅಶ್ಶೂರಾ: 150-152) 

ಈ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವು ಪ್ರತಿ ಯುಗದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಕೇವಲ ಅಧಿಕಾರ ಅಥವಾ ಪ್ರಚಾರದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಮಾನದಂಡವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಇರುವುದಾಗಿದೆ. ಇಸ್ಲಾಮ್‌ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಶಾಂತಿ, ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ ಇರುವ ಸಮಾಜವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಮಾನವರು ಶಾಂತಿಯುತ ಸಹಬಾಳ್ವೆಯ ತತ್ವದ ಮೇಲೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬದುಕಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಇಸ್ಲಾಮ್‌ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಅದು ಶಾಂತಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಘೋರ ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಇಸ್ಲಾಮಿನ ನೈಜ ಸಂದೇಶವೆಂದರೆ ಸುಧಾರಣೆ, ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯ ಕಲ್ಯಾಣ. ಇದುವೇ ಒಂದು ಸಮತೋಲಿತ ಹಾಗೂ ಶಾಂತಿಯುತ ವಿಶ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬಹುದಾದ ಅಡಿಪಾಯವಾಗಿದೆ.

‘ಇಸ್ಲಾಮ್‌’ ಪದದ ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ಅದರ ಮನಸ್ಥಿತಿ

ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಬೋಧನೆಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ಅದರ ಮೂಲಭೂತ ಅರ್ಥವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವುದು ಅವಶ್ಯಕ. ‘ಇಸ್ಲಾಮ್‌’ ಎಂಬ ಪದವೇ ಒಂದು ಸಮಗ್ರ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಇದು ಅರೇಬಿಕ್ ಮೂಲ ಪದ ‘ಸಲ್ಮ್’ ನಿಂದ ಬಂದಿದೆ, ಇದರರ್ಥ: ಶಾಂತಿ, ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಾಹನಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಡುವುದು. ಈ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಇಸ್ಲಾಮಿನ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥವೇನೆಂದರೆ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ಆಸೆಗಳನ್ನು, ತನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಸ್ವಯಂ-ನಿರ್ಮಿತ ಆದ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಅಲ್ಲಾಹನ ಆಜ್ಞೆಗಳಿಗೆ ಅಧೀನಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ, ಅಲ್ಲಾಹನ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಂದೇಶವಾಹಕ(ಸ) ರ ಆಜ್ಞೆಗಳಿಗೆ ಶರಣಾಗುವ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದೈವಿಕ ಆಜ್ಞಾಪಾಲನೆಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವನನ್ನು ‘ಮುಸ್ಲಿಂ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಮೂಲ ಪದವು ‘ಶಾಂತಿ’ ಮತ್ತು ‘ಸಲಾಮತಿ’ ಎಂಬ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಇದು ಈ ಧರ್ಮವು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸಾಮರಸ್ಯದ ವಾಹಕವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಾಹನ ಪ್ರವಾದಿ(ಸ) ರವರು ಒಂದು ಸಮಗ್ರ ಮತ್ತು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ವಚನದನಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮನ ನೈಜ ಗುರುತನ್ನು ಹೀಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ: “ಯಾರ ನಾಲಿಗೆ ಮತ್ತು ಕೈಯಿಂದ ಇತರ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುತ್ತಾರೋ ಅವನೇ ನೈಜ ಮುಸ್ಲಿಂ.” (ಸಹೀಹ್ ಬುಖಾರಿ: 10) 

ಈ ಪ್ರವಾದಿ ವಚನವನ್ನು ವಿವರಿಸುವಾಗ, ವಿದ್ವಾಂಸರು ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ತತ್ವವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ – ಇಲ್ಲಿ ‘ಮುಸ್ಲಿಮರು’ ಎಂಬ ಉಲ್ಲೇಖವು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ, ಮುಸ್ಲಿಮರು ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರಾಗಿದ್ದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಂಬೋಧಿಸಲಾಯಿತು. ಇದರರ್ಥ ಈ ಆಜ್ಞೆಯು ಕೇವಲ ಮುಸ್ಲಿಮರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಮೇತರರ ಕಡೆಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬೋಧನೆಯೇನೆಂದರೆ, ಯಾವುದೇ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅವನ ಧರ್ಮ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಅಥವಾ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಹಾನಿಯಾಗಬಾರದು. ಹೀಗಾಗಿ, ಇಸ್ಲಾಮಿನ ನೈತಿಕತೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯು ಇಡೀ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.

ವಿಶ್ವದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಧರ್ಮಗಳು – ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಜುಡಾಯಿಸಂ, ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಧರ್ಮ, ಬೌದ್ಧಧರ್ಮ, ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಮುಂತಾದವುಗಳು ಕೆಲವು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಜೊತೆ ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಇಸ್ಲಾಮ್‌ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಇಸ್ಲಾಮ್‌ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಒಂದು ಗುಣಲಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ತತ್ವವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಕೆಲವು ಜನರು ಅಜ್ಞಾನ ಅಥವಾ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಇದನ್ನು ‘ಮೊಹಮ್ಮದನಿಸಂ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದರೂ, ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಪ್ಪು ವಿವರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಇಸ್ಲಾಮ್‌ ತನ್ನ ಕೇಂದ್ರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ, ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಾಹನಿಗೆ ಶರಣಾಗುವ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಅಂತಹ ಧರ್ಮವು ಯುದ್ಧಕೋರ ಧರ್ಮ ಎಂದು ಅಥವಾ ಇತರರಿಗೆ ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸುವುದು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ.

ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿ: ನಿಜವಾದ ಆದೇಶ ಯಾವುದು?

ನಾವು ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಬೋಧನೆಗಳನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರೆ, ಇಸ್ಲಾಮಿನಲ್ಲಿ ಮೂಲಭೂತ ಮತ್ತು ಆದ್ಯತೆಯ ಆಜ್ಞೆಯು ‘ಶಾಂತಿ’ಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಯುದ್ಧವು ಒಂದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಮತ್ತು ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿದೆ. ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಪವಿತ್ರ ಕುರ್‌ಆನ್‌ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಯುದ್ಧದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಎದುರಾಳಿ ಪಕ್ಷವು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಅಲ್ಲಾಹನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಓ ಪೈಗಂಬರರೇ, ಶತ್ರುವು ಶಾಂತಿ ಸಂಧಾನಗಳ ಕಡೆಗೆ ವಾಲಿದರೆ ನೀವೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿರಿ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಾಹನ ಮೇಲೆ ಭರವಸೆಯನ್ನಿರಿಸಿರಿ. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ ಅವನೇ ಸರ್ವಶ್ರುತನೂ ಸರ್ವಜ್ಞನೂ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ.” (ಅಲ್-ಅನ್ಫಾಲ್: 61) 

ಈ ವಚನವು ಇಸ್ಲಾಮಿನಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧದ ಉದ್ದೇಶವು ಶತ್ರುವನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುವುದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅವನ ಬಂಡಾಯವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವುದಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಎದುರಾಳಿ ಪಕ್ಷವು ಶಾಂತಿಗೆ ಸಿದ್ಧವಾದ ತಕ್ಷಣ, ಯುದ್ಧವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವುದು ಅಪೇಕ್ಷಣೀಯವಲ್ಲ.

ಶತ್ರುಗಳು ಕೇವಲ ಒಂದು ನೆಪವಾಗಿ ಅಥವಾ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಪವಿತ್ರ ಕುರ್‌ಆನ್‌ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ, ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಮುಸ್ಲಿಮರಿಗೆ ಸೂಚಿಸಲಾಯಿತು. ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಅಲ್ಲಾಹನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಅವರು ವಂಚಿಸಬೇಕೆಂದೆಣಿಸಿದರೆ ನಿಮಗೆ ಅಲ್ಲಾಹನೇ ಸಾಕು.” (ಅಲ್-ಅನ್ಫಾಲ್: 62) 

ಇದರರ್ಥ ಮುಸ್ಲಿಮರು ತಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಾಹನ ಮೇಲೆ ಭರವಸೆಯಿಡಬೇಕು. ಶತ್ರುವು ನಂತರ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಮುರಿದರೆ, ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕ್ರಮ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಾಹನ ಸಹಾಯವು ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಇರುತ್ತದೆ.

ಪವಿತ್ರ ಕುರ್‌ಆನ್‌ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ದುರ್ಬಲ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಬಾರದು ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ: “ಆದುದರಿಂದ ನೀವು ಅಂಜುಬುರುಕರಾಗಬೇಡಿರಿ ಮತ್ತು ಸಂಧಾನಕ್ಕಾಗಿ ನಿವೇದಿಸಬೇಡಿರಿ. ನೀವೇ ವಿಜಯಿಗಳಾಗುವಿರಿ, ಅಲ್ಲಾಹನು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಅವನು ನಿಮ್ಮ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಖಂಡಿತ ವ್ಯರ್ಥಗೊಳಿಸಲಾರನು.” (ಮುಹಮ್ಮದ್: 35) 

ಈ ತೀರ್ಪಿನ ಉದ್ದೇಶವೇನೆಂದರೆ, ಮುಸ್ಲಿಮರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಮತ್ತು ಘನತೆಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಮತ್ತು ದೌರ್ಬಲ್ಯದ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಕೊಡಬಾರದು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಎದುರಾಳಿ ಪಕ್ಷವು ಸ್ವತಃ ಶಾಂತಿಗೆ ಬಂದರೆ, ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಇಸ್ಲಾಮೀ ಬೋಧನೆಗಳ ಭಾಗವಾಗಿದೆ.

ಹುದೈಬಿಯ ಒಪ್ಪಂದದ ಉದಾಹರಣೆ

ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಬೋಧನೆಗಳ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಉದಾಹರಣೆಯು ಪ್ರವಾದಿ ಮುಹಮ್ಮದ್(ಸ) ರವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಹುದೈಬಿಯ ಒಪ್ಪಂದವು ಇದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಾದ ಶತ್ರುಗಳು ಮಂಡಿಸಿದ ನಿಬಂಧನೆಗಳು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಕಠಿಣವಾಗಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಮರ ವಿರುದ್ಧ ಏಕಪಕ್ಷೀಯವಾಗಿದ್ದವು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ: ಮಕ್ಕಾದಿಂದ ಯಾರಾದರೂ ಮದೀನಾಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ಅವರನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಯಾರಾದರೂ ಮದೀನಾದಿಂದ ಮಕ್ಕಾಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ಅವರನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಈ ನಿಬಂಧನೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮುಸ್ಲಿಮರ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು, ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅನೇಕ ಸಹಚರರು (ಸಹಾಬಿಗಳು) ಈ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಹಿಂಜರಿದರು. ಆದರೆ, ಅಲ್ಲಾಹನ ಪ್ರವಾದಿ(ಸ) ರವರು ವಿಶಾಲ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯ ಸ್ಥಾಪನೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಈ ನಿಬಂಧನೆಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಸಹಚರರ ಆರಂಭಿಕ ಹಿಂಜರಿಕೆ ಸಹಜವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಪ್ರವಾದಿ(ಸ) ರವರು ಸ್ವತಃ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಂಡು, ಬಲಿದಾನ ನೀಡಿ ತಮ್ಮ ಇಹ್ರಾಮ್ ಅನ್ನು ತೊರದಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ಸಹಚರರು ತಕ್ಷಣವೇ ಅವರನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು.

ಮಕ್ಕಾ ವಿಜಯದ ಉದಾಹರಣೆ

ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಬೋಧನೆಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯು ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು ಆಗಿರುವುದರ ಅತ್ಯಂತ ಎದ್ದುಕಾಣುವ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಉದಾಹರಣೆಯು ಮಕ್ಕಾ ವಿಜಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾದಿ(ಸ) ರವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಪ್ರವಾದಿ(ಸ) ರವರು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಸಹಚರರೊಂದಿಗೆ ಮಕ್ಕಾದ ಕಡೆಗೆ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕ್ಷಣ ಇದಾಗಿತ್ತು. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಇದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮಿಲಿಟರಿ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ, ಈ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಪ್ರವಾದಿವರ್ಯ(ಸ) ರವರ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಉದ್ದೇಶ ಯುದ್ಧವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ತಡೆಯುವುದಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಮಕ್ಕಾವನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ, ಅತ್ಯಂತ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ತಮ್ಮ ಸಹಚರರಿಗೆ ಠಿಕಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಗುಂಪಾಗಿ ಬೆಂಕಿ ಉರಿಸುವ ಬದಲು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಲು ಆದೇಶಿಸಿದರು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಇಡೀ ಪ್ರದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಬೆಂಕಿ ಕಾಣುತಿತ್ತು. ಇದು ಮುಸ್ಲಿಮರು ಬೃಹತ್ ಸೈನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಬೆರಗುಗೊಳಿಸಿತು.

ಅಲ್ಲಾಹನ ಪ್ರವಾದಿ(ಸ) ರವರ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಉದ್ದೇಶವು ಕುರೈಶ್‌ ಜನರು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗುವುದನ್ನು ತಡೆಯುವುದಾಗಿತ್ತು. ಈ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರವು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿತು ಮತ್ತು ಕುರೈಶರ ನೈತಿಕ ಶಕ್ತಿ ಕುಸಿಯಿತು. ಮರುದಿನ, ಪ್ರವಾದಿ(ಸ) ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು: ಯಾರು ಯುದ್ಧಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೋ ಅವರೊಂದಿಗೆ  ಯುದ್ಧ ಮಾಡಬಾರದು. ಯಾರು ತಮ್ಮ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದು. ಯಾರು ಪವಿತ್ರ ಮಸೀದಿಯನ್ನು (ಮಸ್ಜಿದ್ ಅಲ್-ಹರಾಮ್) ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಯಾರು ಅಬೂ ಸುಫ್ಯಾನ್ ರವರ ಮನೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರೂ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. – ಈ ಪ್ರಕಟಣೆಗಳ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಾವನ್ನು ರಕ್ತಪಾತವಿಲ್ಲದೆ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ನಂತರ ಪ್ರವಾದಿ(ಸ) ರವರು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ ಕ್ಷಮೆ ಮತ್ತು ನೈತಿಕತೆಯ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟವು ಜನರ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿತು.

ಈ ಕ್ರಮವು ಅಲ್ಲಾಹನ ಪ್ರವಾದಿ(ಸ) ರವರ ಆದ್ಯತೆಯು ರಕ್ತಪಾತವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಪುರಾವೆಯಾಗಿದೆ.

ಯುದ್ಧ – ಇಸ್ಲಾಮಿನಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಆಯ್ಕೆ

ಈ ಘಟನೆಗಳು ಇಸ್ಲಾಮೀ ಬೋಧನೆಗಳು ಶಾಂತಿಯ ಉತ್ತೇಜನದ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಯುದ್ಧದ ಎರಡೂ ಮಾರ್ಗಗಳು ಮುಕ್ತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಸ್ಲಾಮ್‌ ಎಂದಿಗೂ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಶಾಂತಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ಇಸ್ಲಾಮೀ ಬೋಧನೆಗಳನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರೆ, ಯುದ್ಧವು ಇಸ್ಲಾಮಿನಲ್ಲಿ ‘ಮೊದಲ ಆಯ್ಕೆ’ ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ‘ಕೊನೆಯ ಆಯ್ಕೆ’ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಶಾಂತಿಯ ಮಾರ್ಗವು ಸಾಧ್ಯವಿರುವವರೆಗೆ ಇಸ್ಲಾಮ್‌ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ, ಪೀಡನೆ ಮತ್ತು ಅನ್ಯಾಯವು ಅದರ ಉತ್ತುಂಗವನ್ನು ತಲುಪುವ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯುತ ಮಾರ್ಗಗಳು ಮುಚ್ಚಿಹೋಗುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯು ತಲುಪಿದಾಗ, ಇಸ್ಲಾಮ್‌ ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡುತ್ತದೆ. 

ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಅಲ್ಲಾಹನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವವರೊಂದಿಗೆ ನೀವೂ ಅಲ್ಲಾಹನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿರಿ. ಆದರೆ ಅತಿಕ್ರಮಿಸಬೇಡಿರಿ. ಅಲ್ಲಾಹ್ ಅತಿಕ್ರಮಿಸುವವರನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವುದಿಲ್ಲ.” (ಅಲ್-ಬಕರಃ: 190) 

ಇಸ್ಲಾಮಿನಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಅನುಮತಿಸುವ ಪ್ರಮುಖ ಉದ್ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆಂದರೆ ತುಳಿತಕ್ಕೊಳಗಾದವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವುದು. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಪವಿತ್ರ ಕುರ್‌ಆನ್‌‌ನ ಸೂಕ್ತವೊಂದು ಹೀಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತದೆ: “ಓ ನಮ್ಮ ಪ್ರಭೂ, ಅಕ್ರಮಿಗಳು ವಾಸಿಸುವ ಈ ನಾಡಿನಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊರ ತೆಗೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಕಡೆಯಿಂದ ನಮಗೊಬ್ಬ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನನ್ನು ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಸಹಾಯಕನನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸು” ಎಂದು ಮೊರೆಯಿಡುತ್ತಿರುವ ಮರ್ದನಕ್ಕೊಳಗಾದ ಪುರುಷರು, ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ, ನೀವು ಅಲ್ಲಾಹನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧ ಮಾಡದಿರಲು ಕಾರಣವೇನು?” (ಅನ್ನಿಸಾ: 75) 

ಈ ವಚನವು ಯುದ್ಧದ ಉದ್ದೇಶವು ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವುದು, ತುಳಿತಕ್ಕೊಳಗಾದವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಮಾನವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಅತಿಕ್ರಮ, ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಅಥವಾ ಇತರರ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಹೇರುವುದಲ್ಲ.

ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಯುದ್ಧದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ: ಆದ್ಯತೆಗಳು, ಮಿತಿಗಳು ಮತ್ತು ಉದ್ದೇಶ

ಇಸ್ಲಾಮ್‌ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಒಂದು ಉನ್ನತ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಉದ್ದೇಶದೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿದೆ. ಪ್ರವಾದಿ ಮುಹಮ್ಮದ್‌(ಸ) ರವರ ಒಬ್ಬ ಸಹಚರನು(ರ) ಅವರ ಬಳಿ ಕೇಳಿದನು: “ಕೆಲವರು ಶೌರ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಬುಡಕಟ್ಟಿನ ಗೌರವಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಕೆಲವರು ಯುದ್ಧದ ಲೂಟಿಗಾಗಿ ಸೆಣಸಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯುದ್ಧ ಸರಿಯಾಗಿದೆ?” ಪ್ರವಾದಿ(ಸ) ರವರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: “ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅಲ್ಲಾಹನ ವಚನವನ್ನು ಉನ್ನತೀಕರಿಸಲು ಹೋರಾಡುವವನೇ ಸರಿಯಾದವನು.”

ಇಸ್ಲಾಮಿನಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೇ ಲೌಕಿಕ ಆಸಕ್ತಿ, ಅಧಿಕಾರದ ವಿಸ್ತರಣೆ ಅಥವಾ ಜನಾಂಗೀಯ ಅಥವಾ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಗಾಗಿ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಅನುಮತಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಕೇವಲ ಒಂದು ಉನ್ನತ ನೈತಿಕ ಗುರಿಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ, – ಅದು ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದಾಗಿದೆ.

ಇಸ್ಲಾಮ್‌ ಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ನೈತಿಕ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಸಹ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದೆ. ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೋರಾಡುವವರ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತ್ರ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಮಹಿಳೆಯರು, ಮಕ್ಕಳು, ವೃದ್ಧರು, ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂತರು ಮತ್ತು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗದವರಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಲು ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲ. ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿಯುವುದು, ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅನಗತ್ಯ ವಿನಾಶವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದನ್ನು ಸಹ ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಖಲೀಫರ (ಖುಲಫಾಯೆ ರಾಶಿದೀನ್) ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಮಿಲಿಟರಿ ಪಡೆಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಹೀಗೆ ಅವರಿಗೆ ಔಪಚಾರಿಕ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು:

• ವಂಚಿಸಬೇಡಿರಿ.
• ವಚನಭಂಗ ಮಾಡಬೇಡಿರಿ.
• ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ಜನರಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಬೇಡಿ.

ಈ ಬೋಧನೆಗಳು ಇಸ್ಲಾಮಿನಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧವು ಸಹ ನೈತಿಕತೆ ಮತ್ತು ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧವಾಗಿದೆ, ಅತಿರೇಕದ ಹಿಂಸಾಚಾರಕ್ಕಲ್ಲ ಎಂಬ ಅಂಶವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತವೆ.

ಇಂದಿನ ಯುಗದಲ್ಲಿ, ಯುದ್ಧಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವಂಚನೆ, ಮೋಸ ಮತ್ತು ಹಠಾತ್ ದಾಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿರುವಾಗ, ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಬೋಧನೆಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ, ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ತತ್ವಕ್ಕೆ ಕರೆ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಇಸ್ಲಾಮ್‌ ಯುದ್ಧದ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಸಹ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ತಿಳಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.

ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬೋಧನೆಗಳು ಸಹಬಾಳ್ವೆಯ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಹ ಮುಖ್ಯ. ಇಸ್ಲಾಮ್‌ ಒಂದು ಉಗ್ರಗಾಮಿ ಧರ್ಮ ಎಂದು ಅಥವಾ ಇತರರಿಗೆ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸುಳ್ಳು ಮತ್ತು ಆಧಾರರಹಿತ ಹೇಳಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಪವಿತ್ರ ಕುರ್‌ಆನ್‌ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ: “ಧರ್ಮದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿರದ ಹಾಗೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಂದ ಹೊರ ಹಾಕಿರದವರೊಂದಿಗೆ ಸೌಜನ್ಯ ಹಾಗೂ ನ್ಯಾಯದೊಂದಿಗೆ ವರ್ತಿಸುವುದರಿಂದ ಅಲ್ಲಾಹನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ತಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.” (ಅಲ್-ಮುಮ್ತಹಿನಃ: 8) 

ಇಸ್ಲಾಮಿನ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪ ಶಾಂತಿ, ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಸಹಬಾಳ್ವೆಯ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಯುದ್ಧವು ಒಂದು ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿದೆ. ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇದನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪವಿತ್ರ ಕುರ್‌ಆನ್‌‌ನ ಹಲವಾರು ಸೂಕ್ತಗಳು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ನಿಷೇಧಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿ ಹಾಗೂ ಸುಧಾರಣೆಗೆ ಕರೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇಸ್ಲಾಮ್‌ ವಿಭಿನ್ನ ಧರ್ಮಗಳು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ಜನರು ಪರಸ್ಪರ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಬದುಕಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಹಗೆತನ ಹಾಗೂ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಮೂಲವಾಗಿ ಬಳಸಬಾರದು ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತದೆ.

ಕನ್ನಡಾನುವಾದ: ಅಬೂ ಹುದೈಫಾ, ಪಾಣೆಮಂಗಳೂರು

ಕೃಪೆ: ಝಿಂದಗಿ ನೌ