ಜನರು ಏಕೆ ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ? ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ಕೆಡುಕುಗಳು

ಲೇಖಕರು: ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಅಲ್–ಶಿನಾವಿ 

ಪೀಠಿಕೆ: ಈ ಲೇಖನವು ಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಕೆಡುಕು ಅಥವಾ ದುಷ್ಟತನದ (Evil) ಅಸ್ತಿತ್ವವು ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ವಿರುದ್ಧ ಯಾವುದೇ ತಾರ್ಕಿಕ ಪುರಾವೆಯನ್ನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಸಂಭವನೀಯತೆಯನ್ನಾಗಲಿ ಒದಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತದೆ. ಇಸ್ಲಾಮ್ ಧರ್ಮವು ‘ಥಿಯೋಡಿಸಿ’ (theodicy) ಅಂದರೆ ಕೆಡುಕಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಮತ್ತು ಸಮಗ್ರ ಉತ್ತರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಈ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಡಾ. ಸಾಮಿ ಅಮೇರಿ ಅವರು ನಡೆಸಿದ ಅದ್ಭುತ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಸಾರಾಂಶ ಮತ್ತು ಅನುವಾದವಾಗಿದೆ.

ಅಚಲ ಬಂಡೆ (The Immovable Boulder): 

ನಾಸ್ತಿಕರ ವಾದಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಡುಕು ಅಥವಾ ಸಂಕಷ್ಟದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಪ್ರಮುಖವಾದುದು. ಜರ್ಮನ್ ನಾಸ್ತಿಕ ಕವಿ ಜಾರ್ಜ್ ಬಚ್ನರ್ ಇದನ್ನು “ನಾಸ್ತಿಕತೆಯ ಅಚಲ ಬಂಡೆ” ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದಾರೆ. 2013ರ ಒಂದು ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ನಾಸ್ತಿಕ ಮೈಕೆಲ್ ರೂಸ್ ಅವರು, ತಾವು ದೇವರನ್ನು ನಂಬದಿರಲು ‘ಕೆಡುಕಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ’ ಏಕೈಕ ಕಾರಣ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಮಾಜಿ ನಾಸ್ತಿಕ ಆಂಟನಿ ಫ್ಲೂ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾಸ್ತಿಕತೆಗೆ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ನೀಡಲಾಗುವ ಕಾರಣವೆಂದರೆ ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳ ವಲಯಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ; ಒಂದು ಸಮೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕನ್ನರನ್ನು “ನೀವು ದೇವರಿಗೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವುದಾದರೆ ಏನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೀರಿ?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಕೇಳಿದ್ದು: “ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನೋವು ಮತ್ತು ಸಂಕಟಗಳು ಏಕೆ ಇವೆ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೇ.

ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಆಸ್ತಿಕರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳಿವೆ. ಮೊದಲನೆಯ ಗುಂಪು (ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ), ಕೆಡುಕು ಅಥವಾ ಸಂಕಷ್ಟದ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸುಳ್ಳಾಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತದೆ. ಎರಡನೆಯ ಗುಂಪು ಕೆಡುಕು ಅಥವಾ ಸಂಕಷ್ಟದ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ದೇವರ ಜ್ಞಾನ ಅಥವಾ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು (Wisdom) ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಇಸ್ಲಾಮ್‌ನ ಸಮಗ್ರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲು ಶ್ರಮಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಚಿಂತನೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ದೈವಿಕ ಜ್ಞಾನವು ಸಂಕಷ್ಟ ಮತ್ತು ಕೆಡುಕುಗಳ ಎಳೆಗಳನ್ನು ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಕಥೆಯಾಗಿ ಹೆಣೆಯುತ್ತದೆ; ಈ ಕಥೆಯು ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಸಮನ್ವಯಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನೋವಿನಿಂದ ಸುಖಾಂತ್ಯವನ್ನು ಹೊರತರುತ್ತದೆ.

ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು ಯಾವುದು? 

ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೆಡುಕು ಯಾವಾಗಲೂ ಇತ್ತು. ಆದರೆ, ಕಳೆದ ಕೆಲವು ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅದು ದೇವರ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ವಿರುದ್ಧದ ಬಂಡಾಯವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳೇನು?

1. ಜೀವನವನ್ನು ಉದ್ದೇಶರಹಿತವಾಗಿ ನೋಡುವುದು: 18ನೇ ಶತಮಾನದ ಯುರೋಪಿನ ಜ್ಞಾನೋದಯದ (Enlightenment) ಕಾಲದಿಂದ ಜೀವನದ ‘ಉದ್ದೇಶ’ಕ್ಕಿಂತ ಜೀವನದ ‘ಗುಣಮಟ್ಟ’ಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಜೀವನವನ್ನು ಕೇವಲ ಲೌಕಿಕ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ನೋವು ಮತ್ತು ಅತೃಪ್ತಿಗಳು ಸಹಿಸಲಾರದಷ್ಟು ಭಾರವಾಗುತ್ತವೆ. ವಿಕ್ಟರ್ ಫ್ರಾಂಕ್ಲ್ ಹೇಳಿದಂತೆ, “ಇಂದು ಜನರ ಬಳಿ ಬದುಕಲು ಸಾಧನಗಳಿವೆ, ಆದರೆ ಬದುಕಲು ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲ.”
2. ತೀವ್ರ ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆಯ ಯುಗ: ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಆರಾಮದಾಯಕವಾಗಿಸಿವೆ. ಆದರೆ, ಇದು ನಮ್ಮ ನೋವು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕುಂದಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ತೀವ್ರ ಸಂವೇದನಾಶೀಲರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ.
3. ಅಹಂಕಾರದ ಉದಯ: ಫ್ರೆಂಚ್ ಕ್ರಾಂತಿಯ ನಂತರ ವ್ಯಕ್ತಿಕೇಂದ್ರಿತ ಮನೋಭಾವ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಜನರು ತಮ್ಮ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯೇ ಪರಮೋಚ್ಚ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದಾಗ, ಇತರರ ಸಂಕಟಗಳು ಕೇವಲ ಕಿರಿಕಿರಿ ಅಥವಾ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ.
4. ಆಧುನಿಕ ಮಾನವನ ಭ್ರಮೆ: ವಿಜ್ಞಾನದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ತಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿಗೆ ನಿಲುಕದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನು ಸುಲಭವಾಗಿ ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಸವಾಲು ಮಾಡುವುದು: 

ಕೆಡುಕಿನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ರಿಚರ್ಡ್ ಡಾಕಿನ್ಸ್ ಕೂಡ ಒಪ್ಪುವಂತೆ, ದೇವರು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಆದರೆ ಅವನು ಕಠೋರವಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಒಂದು ತಾರ್ಕಿಕ ಪರಿಹಾರವಾಗಬಹುದು (ಆದರೆ ಏಕದೇವೋಪಾಸಕರು ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ).

ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ಕೆಡುಕಿನ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ನಾಸ್ತಿಕರಿಗೇ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ. ನಾಸ್ತಿಕರು “ಏಕೆ?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ಜೀವನಕ್ಕೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅರ್ಥವಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ಸುಪ್ತವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರ್ಥ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಒಂದು ಅಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿ ಎಂದು ನೋಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯತನವೇ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ನಿಯಮ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಆರೋಗ್ಯವೇ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಇರುತ್ತದೆ, ಯುದ್ಧಕ್ಕಿಂತ ಶಾಂತಿಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಒಳ್ಳೆಯತನ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು? ಜಡ ಪದಾರ್ಥಗಳು ತಾವಾಗಿಯೇ ಇಂತಹ ಸುಂದರ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ಭವ್ಯ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಸುಂದರ ಕೊಠಡಿಗಳಿದ್ದು, ಕೇವಲ ಕೆಲವು ಕೊಠಡಿಗಳು ನಮಗೆ ಸರಿ ಕಾಣದಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಆ ಇಡೀ ಅರಮನೆಯೇ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದದ್ದು ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಎಷ್ಟು ಮೂರ್ಖತನವೋ, ದೇವರ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಅವನನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಮೂರ್ಖತನ.

ಕೆಡುಕುಗಳ ಹಿಂದಿನ ದೈವಿಕ ಜ್ಞಾನ (Wisdom): 

ಕುರ್‌ಆನ್‌ ಮತ್ತು ಪ್ರವಾದಿ ಚರ್ಯೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಕೆಟ್ಟದ್ದರ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಹಿಂದೆ ನಮಗೆ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ತಿಳಿಯದ ಗಾಢವಾದ ಜ್ಞಾನವಿರುತ್ತದೆ.

1. ದೇವರು ಅತ್ಯಂತ ಜ್ಞಾನಿ.
2. ಅವನ ಜ್ಞಾನವು ಪ್ರತಿಯೊಂದರ ಹಿಂದೆಯೂ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶವಿರುವುದನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
3. ಜೀವನವು ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಬೇಕಾದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಟ್ಟದ್ದರ ಕಾರಣವೂ ನಮಗೆ ತಕ್ಷಣ ತಿಳಿಯಬಾರದು.

ಇಬ್ನ್ ಅಲ್-ಖಯ್ಯಿಮ್ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ‘ಶುದ್ಧ ಕೆಡುಕುʼ’ (Pure Evil) ಎಂಬುದು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಟ್ಟದ್ದರಲ್ಲೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂಶವಿರುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಅನಾರೋಗ್ಯವು ದೇಹಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟ ನೀಡಿದರೂ, ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ರೋಗನಿರೋಧಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬಹುದು. ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಗಳು ವಿನಾಶಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವು ಭೂಮಿಯ ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪುನಶ್ಚೇತನಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.

ದೇವರು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಆಯ್ಕೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು (Free Will) ನೀಡಿದ್ದಾನೆ. ಮನುಷ್ಯ ಅದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ, ಅದು ಅವನ ತಪ್ಪೇ ಹೊರತು ದೇವರ ಗುಣವಲ್ಲ.

ದೇವರ ಹಿರಿಮೆಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ: 

ಒಳಿತು ಮತ್ತು ಕೆಡುಕು, ಹಗಲು ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿ, ಸಿಹಿ ಮತ್ತು ಕಹಿ — ಇಂತಹ ವಿರುದ್ಧಾಭಾಸಗಳನ್ನು ದೇವರು ತನ್ನ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಕತ್ತಲೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಮಗೆ ಬೆಳಕಿನ ಮಹತ್ವ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನೋವು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸುಖದ ಬೆಲೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ದೇವರು ಕ್ಷಮಿಸುವವನು ಎಂದು ತಿಳಿಯಲು, ತಪ್ಪು ಮಾಡುವವರೂ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ದೇವರ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ.

ದೇವರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದೋ, ಅವನ ಜ್ಞಾನವೂ ಅಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡದು. ಕಷ್ಟಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಕಟಗಳು ದೇವರ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಉನ್ನತಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಇರುವ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳಾಗಿವೆ.

ಜೀವನವನ್ನು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿಸುವುದು:

“ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಮಂಗಲಮಯನು. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ (ವಿಶ್ವದ) ಪ್ರಭುತ್ವವಿದೆ ಮತ್ತು ಅವನು ಸಕಲ ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವುಳ್ಳವನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನಿಮ್ಮ ಪೈಕಿ ಯಾರು ಸತ್ಕರ್ಮವೆಸಗುವವನೆಂದು ನೋಡಲಿಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಜೀವನವನ್ನೂ ಮರಣವನ್ನೂ ಆವಿಷ್ಕರಿಸಿದನು. ಅವನು ಪ್ರಬಲನೂ ಕ್ಷಮಾಶೀಲನೂ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ.” [ಕುರ್‌ಆನ್‌ 67:1-2]

ಪರೀಕ್ಷೆ ಎಂದರೆ ಸ್ವಭಾವತಃ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅಡೆತಡೆಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವುದಾಗಿದೆ. ಜೀವನ ಎಂಬ ಪರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ನಾವು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆಯದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ನಾವು ಏಕೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯೋಜನ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದಿದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ತಪ್ಪು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೇ ಜೀವನದ ನಿರಾಸೆಗಳಿಗೆ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ. ಜನರು ದೇವನ ಬಗ್ಗೆ ಕೇವಲ “ಬೇಷರತ್ತು ಪ್ರೀತಿ” ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿ, ದೇವನು ತಮ್ಮನ್ನು ಮುದ್ದಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳಂತೆ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಬಯಸಿದಾಗ, ಅವರು ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಬಗ್ಗೆ ಸದಾ ಅತೃಪ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಈ ಜಗತ್ತು ಕೇವಲ ಭೋಗದ ಸ್ವರ್ಗವಾಗಲು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಒಮ್ಮೆ ಈ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಜನರು ತಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಜೀವನದ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ. ದೇವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಗೂ ಮರಣದ ಸವಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಿಕ್ಕಿದೆ ಮತ್ತು ನಾವು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಸುಸ್ಥಿತಿ–ದುಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿಟ್ಟು ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಕೊನೆಗೆ ನೀವು ನಮ್ಮ ಕಡೆಗೇ ಮರಳಲಿದ್ದೀರಿ.” (21:35)

ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಕೇವಲ ನಡವಳಿಕೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಂಬಿಕೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯೂ ಹೌದು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಕಷ್ಟಗಳು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ವಾಸ್ತವ, ಅದರ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಉದ್ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಸವಾಲುಗಳೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಉತ್ತರಗಳಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ.

ಇಸ್ಲಾಮೀ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ, ಜೀವನದ ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಯು ಮನುಷ್ಯನ ಮೂಲ ನೈಜತೆ ಅಥವಾ ‘ಫಿತ್ರಾ’ವನ್ನು (ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಸ್ವಭಾವ) ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿದೆ. ದೇವನು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯದು ಹಾಗೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದರ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತಿಳಿಯುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನೀಡಿದ್ದಾನೆ. ಜೀವನವು ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿರಬೇಕಾದರೆ ನಮಗೆ ‘ಆಯ್ಕೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ’ (Free will) ಇರುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಮಾಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಯೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ದೈವಿಕ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುವುದು ನೈತಿಕತೆಯ ಅತ್ಯುನ್ನತ ರೂಪವಾಗಿದೆ. ನಮಗೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತುಣುಕು (Pixels) ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರೆ, ದೇವರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ರಣ (Entire picture) ಕಾಣುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಮ್ರತೆ ನಮಗಿರಬೇಕು. ದೇವದೂತರು ಕೂಡ ಮನುಷ್ಯನ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, “ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಯದ ವಿಷಯಗಳು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿವೆ”(2:30) ಎಂಬ ದೇವನ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಅವರು ತೃಪ್ತರಾದರು. ಪ್ರವಾದಿ ಮೂಸಾ(ಅ) ಮತ್ತು ಖಿದ್ರ್ ಅವರ ಕಥೆಯು (ಕುರ್‌ಆನ್‌ 18:60-82), ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದಾಗಿ ಕಾಣುವ ಘಟನೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಹೇಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ದೇಶವಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಮಗೆ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.

ಅಂತೆಯೇ, ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ನೈಸರ್ಗಿಕ ನಿಯಮಗಳು (ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮ) ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜೀವನದ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಅರ್ಥವಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಷ್ಟದಲ್ಲೂ ದೇವನು ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಪವಾಡಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ಅದು ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಳೆಯು ಭೂಮಿಯನ್ನು ತಂಪಾಗಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಜೀವಜಲ ನೀಡುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅದೇ ಮಳೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರವಾಹವನ್ನೂ ತರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನೈಸರ್ಗಿಕ ನಿಯಮಗಳು ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಜಗತ್ತಿಗೆ ನೀಡುವ ಪ್ರಯೋಜನವು, ಅವುಗಳಿಂದಾಗುವ ಸಾಂದರ್ಭಿಕ ಹಾನಿಗಿಂತ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದೆ.

ಪರಲೋಕದ ಸುಗ್ಗಿ (Harvesting in the Hereafter):

“ಈ ಲೌಕಿಕ ಜೀವನವು ಒಂದು ಆಟ ಮತ್ತು ಮನೋರಂಜನೆಯಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೇನೂ ಅಲ್ಲ. ನೈಜ ಜೀವನ ಗೃಹವು ಪರಲೋಕ ಗೃಹವೇ ಆಗಿದೆ. ಇವರು ಅರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ!”.(29:64)

ನಮ್ಮ ಈ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಜೀವನವನ್ನು ಪರಲೋಕದ ಅನಂತ ಜೀವನದೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ಇಲ್ಲಿನ ಕಷ್ಟ ಮತ್ತು ಸಂಕಟಗಳ ಸಮಸ್ಯೆ ಕರಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. 70 ವರ್ಷಗಳ ಕಷ್ಟವು ಅನಂತ ಕಾಲದ ಸುಖದ ಮುಂದೆ ತೃಣಕ್ಕೆ ಸಮಾನ. ಪ್ರವಾದಿ ﷺ ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ, “ಅಲ್ಲಾಹನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸೊಳ್ಳೆಯ ರೆಕ್ಕೆಯಷ್ಟು ಬೆಲೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆತನು ಸತ್ಯನಿಷೇಧಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗುಟುಕು ನೀರನ್ನೂ ಕುಡಿಯಲು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.” (ತಿರ್ಮಿದಿ)

ನಾಸ್ತಿಕರು ಜಗತ್ತಿನ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿ ದೇವರ ವಿರುದ್ಧ ಆಕ್ರೋಶ ಮೂಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ವಿಶ್ವಾಸಿಗೆ ಪರಲೋಕದ ಮೇಲಿರುವ ನಂಬಿಕೆಯು ಈ ಎಲ್ಲಾ ನೋವುಗಳಿಗೆ ಮದ್ದಾಗಿದೆ. ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಿಗುವ ಪ್ರತಿಫಲ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆತ ಅನುಭವಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಆತ ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

ದೇವರು ಕ್ಷಮಿಸುವುದನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾನೆ:

ಅಲ್ಲಾಹನು ತನ್ನ ದಾಸರನ್ನು ಪರಿಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುವುದನ್ನು ಮತ್ತು ಕ್ಷಮಿಸುವುದನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾನೆ. ಮನುಷ್ಯನು ಮಾಡುವ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕಲು ಈ ಲೋಕದ ಕಷ್ಟಗಳು ಒಂದು ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಪ್ರವಾದಿ(ಸ) ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ: “ಒಬ್ಬ ಮುಸಲ್ಮಾನನಿಗೆ ತಗಲುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮುಳ್ಳಿನ ನೋವಿಗೂ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಾಹನು ಅವನ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುತ್ತಾನೆ.”(ಬುಖಾರಿ)

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದೊಡ್ಡ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದೇವರಿಗೆ ಶರಣಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಬಾಕ್ಸರ್ ಮುಹಮ್ಮದ್ ಅಲಿ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, “ನಾನು ಶ್ರೇಷ್ಠನಲ್ಲ, ದೇವರೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ತೋರಿಸಲು ಆತ ನನಗೆ ಪಾರ್ಕಿನ್ಸನ್ ರೋಗವನ್ನು ನೀಡಿದ.” ಅಂದರೆ, ಕಷ್ಟಗಳು ದೇವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಕೇತವೂ ಆಗಿರಬಹುದು.

ಕೆಡುಕು ಒಳಿತನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸುತ್ತದೆ:

ಒಳ್ಳೆಯದು ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಒಂದೇ ನಾಣ್ಯದ ಎರಡು ಮುಖಗಳಿದ್ದಂತೆ. ಹಸಿವು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಊಟದ ರುಚಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಕಾಯಿಲೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆರೋಗ್ಯದ ಬೆಲೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಜಯಿಸುವುದರಲ್ಲೇ ಮನುಷ್ಯನ ಘನತೆ ಅಡಗಿದೆ. ಸಂಕಷ್ಟಗಳಿಲ್ಲದ ಜಗತ್ತು ಅರ್ಥಹೀನವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಷ್ಟಗಳೇ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತಾಳ್ಮೆ, ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಕೃತಜ್ಞತೆಯಂತಹ ಗುಣಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತವೆ.

ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಉಡುಗೊರೆ:

“ನೀವು ಕೃತಜ್ಞರಾಗಿದ್ದರೆ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ನೀಡುವೆ“ [14:7]. ಕೃತಜ್ಞತೆಯು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮಾನಸಿಕ ಶಾಂತಿ ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅಥವಾ ನಮ್ಮಗಿಂತ ಕೆಳಮಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮಗೆ ದೇವನ ಅನುಗ್ರಹಗಳ ಬೆಲೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ತಾರತಮ್ಯದಂತೆ ಕಾಣುವ ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ಕಲಿಸುವ ದಾರಿಯಾಗಿವೆ. ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವವರು ತಾಳ್ಮೆ ವಹಿಸುವುದು, ಸೌಲಭ್ಯವಿರುವವರು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸುಲಭವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿದೆ.

ಈ ಲೋಕದ ನಶ್ವರತೆಯ ಅರಿವು:

“ಓ ಸತ್ಯವಿಶ್ವಾಸಿಗಳೇ, ಅಲ್ಲಾಹನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೊರಡಲು ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಹೇಳಿದಾಗ ನೀವು ನೆಲಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡದ್ದೇಕೆ? ನೀವು ಪರಲೋಕಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಐಹಿಕ ಜೀವನವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರಾ? ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿ! ಪರಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಈ ಲೌಕಿಕ ಜೀವನದ ಭೋಗವು ಅತ್ಯಲ್ಪವಾಗಿದೆ.” [ಕುರ್‌ಆನ್‌ 9:38]

ಆಕಸ್ಮಿಕ ಸಾವುಗಳು, ಭೀಕರ ದುರಂತಗಳು ಮತ್ತು ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಿಕೋಪಗಳು – ಇವು ಈ ಲೋಕದ ನಶ್ವರತೆಯನ್ನು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ನೆನಪಿಸಲು ದೇವನು ಬಳಸುವ ಮಾರ್ಗಗಳಾಗಿವೆ. ಈ ದುರಂತ ಘಟನೆಗಳು ನಮಗೆ ಜೀವನವು ಎಷ್ಟೇ ಉದ್ದವಾಗಿದ್ದರೂ ಅದು ಕೊನೆಗೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾದ ಒಂದು ಪ್ರಯಾಣ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತವೆ. ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸುವುದರೊಳಗೆ ಸಮಯವು ನಮ್ಮ ಆಸೆ, ಕನಸು ಮತ್ತು ಸಂತೋಷಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಈ “ಕೆಟ್ಟದ್ದು”ಗಳು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಒಂದು ದಿನ ಅಳಿದುಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೊಸಬರು ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ.

ದೇವರು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿರಿ! ಈ ಲೌಕಿಕ ಜೀವನವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಆಟ, ವಿನೋದ, ತೋರಿಕೆಯ ವೈಭವ, ಪರಸ್ಪರರ ಮೇಲೆ ಹಿರಿಮೆ ಸಾಧಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತು ಹಾಗೂ ಸಂತಾನದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗುವ ಪೈಪೋಟಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಇದರ ಉಪಮೆ ಹೀಗಿದೆ, ಒಂದು ಮಳೆ ಬಂದೊಡನೆ ಅದರಿಂದಾಗಿ ಹುಟ್ಟುವ ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಕೃಷಿಕರು ಸಂತೋಷಗೊಂಡರು. ತರುವಾಯ ಅದೇ ಬೆಳೆಯು ಬಲಿತಾಗ ಅದು ಹಳದಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟದ್ದನ್ನು ನೀವು ಕಾಣುತ್ತೀರಿ. ಅನಂತರ ಅದು ಹೊಟ್ಟಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ಪರಲೋಕವು ಕಠಿಣ ಯಾತನೆ ಇರುವ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಾಹನ ಕ್ಷಮೆ ಹಾಗೂ ಸಂಪ್ರೀತಿ ಇರುವ ಸ್ಥಳವಾಗಿದೆ. ಲೌಕಿಕ ಜೀವನವು ಒಂದು ವಂಚನೆಯ ಸಾಧನವಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನೂ ಅಲ್ಲ.” (57:20)

ರೈತರು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬೆಳೆಸಿದ ಬೆಳೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಪರಲೋಕಕ್ಕಾಗಿ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡದವರಿಗೆ ಈ ಲೋಕದ ಎಲ್ಲಾ ಗಂಭೀರ ವ್ಯವಹಾರಗಳು ಒಂದು ದಿನ ಅರ್ಥಹೀನ ಆಟದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ.

ಮನುಷ್ಯರು ಸುಲಭವಾಗಿ ಮರೆತುಬಿಡುವ ಸ್ವಭಾವದವರು. ನಮಗೆ ತಕ್ಷಣದ ಸುಖ ಬೇಕಾದಾಗ ನಾವು ಅದರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾವು ಈ ಲೋಕದ ವಿಲಾಸದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಮರೆಯದಂತೆ ದೇವನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಸುಖಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸಿ.ಎಸ್. ಲೂಯಿಸ್ ಹೇಳಿದಂತೆ, “ದೇವನು ನಮ್ಮ ಸುಖದಲ್ಲಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ, ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ನೋವಿನಲ್ಲಿ ಕಿರುಚುತ್ತಾನೆ: ಇದು ಕಿವುಡ ಜಗತ್ತನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಲು ಆತ ಬಳಸುವ ಧ್ವನಿವರ್ಧಕ (Megaphone).”

ದೇವನು ಮನುಷ್ಯನ ಆಲಸ್ಯ ಮತ್ತು ಅಜಾಗರೂಕತೆಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಲ್ಲವನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಆತ ಸಂಕಷ್ಟಗಳ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕಷ್ಟಗಳು ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ತುಂಬುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆಯಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಸವಾಲುಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಮನುಷ್ಯನು ದೇವನಿಗಾಗಿ ಬದುಕುವ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟವನ್ನು ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮಾನವ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಸೃಷ್ಟಿ:

“ನಾವು ಇಚ್ಛಿಸಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳ ಮೂಲಕ ಅವನನ್ನು ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಏರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಆದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ಕೆಟ್ಟ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಭೂಮಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡನು…” [7:176]

ಮನುಷ್ಯನ ಆಳದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ಗುಣಗಳಿವೆ, ಆದರೆ ಅವು ಐಷಾರಾಮಿ ಮತ್ತು ಆರಾಮದಾಯಕ ಜೀವನದ ಸಂಕೋಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿಯಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಧೈರ್ಯ, ಉದಾರತೆ ಮತ್ತು ಪರೋಪಕಾರದಂತಹ ಗುಣಗಳು ವಿಪತ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಕಷ್ಟಗಳ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತವೆ. ಅನಾಥರಾಗಿರುವುದು, ಮನೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಅಥವಾ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಮಲಗುವುದು ಅಂತಹ ಕಠಿಣ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೇ ಅನೇಕ ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿವೆ. ಕಷ್ಟಗಳು ಅವರಲ್ಲಿ ದೃಢತೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತವೆ, ಇದು ಇತಿಹಾಸ ನಿರ್ಮಿಸಲು ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿ ವೈಫಲ್ಯ ನಮ್ಮ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಗೆ ಹೊಸ ಜೀವ ನೀಡುತ್ತದೆ.

ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಜಾನ್ ಹಿಕ್ ವಿವರಿಸುವಂತೆ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ “ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದು” ಮನುಷ್ಯನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ರೂಪಿಸುವ (Soul-making) ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಸವಾಲುಗಳಿಲ್ಲದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಬೆಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ತಪ್ಪು ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಯೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಜೀವನವು ಮುಳ್ಳಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ತಲುಪುವ ಒಂದು ಕಠಿಣ ಪ್ರಯಾಣವಾಗಿದೆ.

ಪಾಪದ ಕಡೆಗೆ ಒಲವಿದ್ದರೂ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಸರಿಯಾದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಮನುಷ್ಯರು, ಪಾಪ ಮಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದ ದೇವದೂತರಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಕುರ್‌ಆನ್‌ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂತಹವರು ತಮ್ಮ ತಾಳ್ಮೆಗಾಗಿ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇವದೂತರಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.

ಸಮಾರೋಪ: 

“ಒಂದು ವೇಳೆ ಸತ್ಯವು ಅವರ ಚಿತ್ತಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಭೂಮಿ–ಆಕಾಶಗಳ ಮತ್ತು ಅವುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಸಕಲ ವಸ್ತುಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು.” (23:71)

ನಾಸ್ತಿಕರು ಮಂಡಿಸುವ “ಕೆಟ್ಟದ್ದರ ಸಮಸ್ಯೆ”ಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಅವರ ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಸರಳವಾಗಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಅವರಿಗೆ ಜನರ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನಡೆಯುವ ಒಬ್ಬ ದೇವರು ಬೇಕು. ಅಂದರೆ ದೇವರು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮನುಷ್ಯನ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಸೇವಕನಂತಿರಬೇಕು ಎಂದು ಅವರು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ‘ಮುಕ್ತ ಇಚ್ಛೆ’ ಇರಬಾರದು ಎಂದು ಅವರು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಕೇವಲ ಯಂತ್ರದಂತೆ ಅಥವಾ ಗೊಂಬೆಯಂತೆ ಇರಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವರ ವಾದ.

ನಾಸ್ತಿಕರ “ಆದರ್ಶ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ” ಸಂಕಟಗಳಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಸಂತೋಷವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಸೋಲಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಗೆಲುವಿನ ಸಿಹಿಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದಿರುವುದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಕುತೂಹಲವಾಗಲಿ, ಉತ್ಸಾಹವಾಗಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಜಗತ್ತು ಸ್ತಬ್ದ, ನಿರ್ಜೀವ ಮತ್ತು ಶೂನ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ಈ ಲೋಕದ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಕಟಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ದುರಂತಮಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಒಬ್ಬ ಮುಸಲ್ಮಾನನು ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಶವೂ ದೇವನ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬುತ್ತಾನೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಅರಿವು ಸೀಮಿತವಾದುದು, ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವನ ಎಲ್ಲಾ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಹಿಂದಿನ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನಮ್ರತೆ ಆತನಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ರೋಗಿ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದು ಆತನ ಪಾಪಗಳ ಕ್ಷಮೆಗಾಗಿ ಇರಬಹುದು, ಅಥವಾ ಆತನ ತಾಳ್ಮೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಇರಬಹುದು, ಅಥವಾ ಆತನನ್ನು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪುಗಳಿಂದ ತಡೆಯಲು ದೇವನು ನೀಡಿದ ಅವಕಾಶವಾಗಿರಬಹುದು. ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾರಣ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಜ್ಞಾನವಿದೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆ ನಮಗಿರುತ್ತದೆ.

ಒಬ್ಬ ವಿಶ್ವಾಸಿಗೆ ಈ ಜಗತ್ತು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿನ ಕಷ್ಟಗಳು ದೇವರ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯ ಮೇಲೆ ಆತನಿಗಿರುವ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕುಂದಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಈ ಜೀವನವು ಪರಲೋಕದ ಶಾಶ್ವತ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸಿಗುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮತ್ತು ಅವಕಾಶಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಹಂತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಆತ ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದರಿಂದ ಆತನಿಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಶಾವಾದ ಮತ್ತು ಭರವಸೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಕೃಪೆ: thecompanion.in

ಲೇಖಕ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಅಲ್–ಶಿನಾವಿ ರವರು ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್‌ನ ಬ್ರೂಕ್ಲಿನ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪದವೀಧರರು. ಮದೀನಾ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಹದೀಸ್ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ್ದು, ಮಿಶ್ಕಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಅಧ್ಯಯನ ಪೂರೈಸಿದ್ದಾರೆ.

ಕನ್ನಡಾನುವಾದ: ಅಬೂ ಹುದೈಫಾ